بعد از اجرای اسکلت فلزی یا بتنی و نصب تیرهای فرعی و برشگیرها، مرحله قالب‌بندی آغاز می‌شود. در اجرای سقف کامپوزیت معمولی، قالب‌بندی با استفاده از تخته کوبی انجام می‌شود. به این منظور، تخته‌های چهارتراش با ابعاد 5×5 یا 7×7 و با طولی که برابر با فاصله بین دو تیر فرعی است، درون جان تیرها قرار می‌گیرند.معمولاً تخته‌های چهارتراش با فاصله 60 تا 70 سانتیمتر از هم، با استفاده از گوه کوبی، بین بال پایین تیرها و زیر چهارتراش‌ها، به جایشان محکم می‌شوند. سپس تخته‌ها روی چهارتراش قرار داده می‌شوند و سطح را به‌طور کامل پوشانده و روغن کاری تخته ها برای جلوگیری از چسبندگی بتن به تخته‌ها اعمال می‌شود. در فرآیند نصب میلگردهای حرارتی بر روی قالب‌ها برای سقف کامپوزیت، میلگردها به دو جهت طولی و عرضی با فواصل مشخصی قرار داده می‌شوند و توسط آرماتوربند با مفتول به هم متصل می‌شوند تا از جابجایی آنها در هنگام ریختن بتن جلوگیری شود. میلگردهای حرارتی باید از نوع آجدار و معمولاً از نوع A2 باشند. نصب اسپیسر زیر میلگردها از فرو رفتن آنها جلوگیری می‌کند و حداقل فاصله بین میلگرد حرارتی و کف بتن باید حداقل 3 سانتی‌متر باشد. پس از آرماتوربندی، یک قالب محیطی در لبه‌های کناری سقف نصب می‌شود تا از خروج بتن و شیره آن به طبقات پایین جلوگیری شود. ضخامت بتن در سقف کامپوزیت معمولاً بین 8 تا 12 سانتی‌متر اما پیشنهاد میگردد حداق 10 سانتی‌متر باشد و از بتن با مقاومت 300 یا 350 کیلوگرم بر سانتی‌متر مربع استفاده می‌شود.در پایان پس از اینکه بتن در قالب‌ها شکل گرفت، قالب‌ها جدا می‌شوند و عملیات عمل‌آوری بتن مطابق زمان‌بندی تعیین شده بر اساس مقررات ملی ساختمان انجام می‌شود.